calle / δρόμος

prova.3/ ΑΝΑΥΡΟΣ

Την τρίτη 14 Δεκεμβρίου εγκαινιάζεται στο Αχίλλειον η ετήσια έκθεση prova, στην οποία φοιτητές του Τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στο μάθημα "εικόνα ως κατασκευή" παρουσιάζουν τις εικαστικές δοκιμές τους με θέμα το πάρκο γλυπτικής στον Άναυρο.
Η έκθεση μας μεταφέρει στην ατμόσφαιρα του εργαστηρίου στο οποίο οι φοιτητές και ο διδάσκων ζωγράφος Κωνσταντίνος Μπομπός μοιράζονται την κοινή περιπέτεια αναζήτησης μιας εικόνας, πιο κοντά στην δοκιμή παρά στην αισθητική. Είναι ένα εργαστήριο με υλικά τα ερωτήματα, τα σκίτσα και τις χρωματικές απόπειρες, με όλη την αβεβαιότητα που ενέχουν, σε μικρές ενότητες οι οποίες εναλλάσσονται σαν τις όψεις του Ανάυρου κατά την διάρκεια της μέρας και των εποχών.
Είναι μια προσπάθεια ανασύνταξης του οπτικού ορίζοντα, όχι των ίδιων των γλυπτών αλλά των βιωμένων εικόνων τους, κια μια πιθανή νέα αφήγηση που απευθύνεται σε κάθε πολίτη, εφόσον αναρωτιέται για τα όρια και τη σημασία του δημόσιου χώρου, μέσα σε μια αδυσώπητη εποχή που δεν κρύβει καν την επιβουλή για τα γλυπτά του πάρκου αλλά και για τον ίδιο τον δημόσιο χαρακτήρα του Αναύρου.

Dita Von Teese encendió el fuego en la exposición erotica en Londres

   Χαμός έγινε πριν λίγες νύχτες στην θεματική έκθεση erotica στο Λονδίνο όταν η perfomer Dita Von Teese παρουσίασε το σώου της με τίτλο "Opium Den".
http://www.youtube.com/watch?v=V8T2DXjSUtQ&feature=player_embedded

περσόνα μοναδική στο είδος της, έχει δημιουργήσει μια εικόνα που ξεπερνά τα όρια της σύγχρονης μόδας. Η Dita Von Teese είναι η αδιαμφισβήτητη διεθνής βασίλισσα του burlesque dancing.

ο φωτογράφος των Τρικάλων

por tvxs.gr

Η ιστορία μιας φωτογραφίας του Α. Μάνθου που αρχικά έγινε ποίημα από τον Χρήστο Μπράβο, το οποίο αργότερα έκανε τραγούδι ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου.
Από τον έναν στον άλλον έφτασε ως τον Βασίλη Κοσμόπουλο και αυτός - με την σειρά του- έφτιαξε την ταινία.

ο λήσταρχος Γκαντάρας, 1923, φωτογραφία Α. Μάνθος

'THE OPEN MIND OF LAFCADIO HEARN'

exposición de arte,
Octubre 2010, 
Castillo Matsue, la ciudad de Matsue, Japón
http://hearn2010.yakumokai.org/en/exhibition

El castillo de Matsue

'shadowings',  acrílico sobre lienzo de 50x50 cm,  Konstantinos Bobos

Los artistas participantes: Demosthenes Agrafiotis, Mitsumasa Anno, Kisai Arakawa, Zacharias Arvanitis, Izumi Ayaki, Stanwood Badger, Stacia Blake, Konstantinos Bobos, Debra Bowden, Androniki Christodoulou, Costis, Tamiko Kawata-Ferguson, Isson Fukui, Christos Garoufalis, Kostas Glenis, Shoko Imano, Masatoshi Izumi, Ynez Johnston, Tina Kambani, Vassiliki Koskiniotou, Nikos Kryonidis, Minoru Kurasawa, Panayiotis Lambrinidis, Panagiotis Linardakis, Alexandros Maganiotis, Hideki Matsushima, Michael Michaeledes, Shigeru Mizuki, Nicholas Moore, Vangelos Moustakas, Jan Mulder, Tetsuo Nagaoka, Kinzo Nishimura/Mirei Shigemori, Daizo Nishimura, Masaaki Noda, Megakles Rogakos, Michael Ross, Shiro Sano, Zoe Savina, Hidefumi Shimaki, Jessica Speckhard, Aris Stoidis, Rosetsu Tanaka, Sotiris Therianos, Yoshiko Tsukamoto, Seiho Wada, Hideaki Watanabe, AnnieWharton, Constantin Xenakis, Nanairo Yakumo, Mariko Yano, Keiko Yamamoto, Yuko Yogo, Yumiko Yoneda, Dionisis Zois Zaverdinos,Apostolis Zolotakis.

Organizado por el Comité de Planificación de Eventos para conmemorar los 120 años de la llegada Yakomo Koizumi en Japón.

coordinador: Shoko Koizumi / Takis Efstathiou

desde Japón.., Octubre 2010

Kyoto

Matsue

Nara

Osaka

ο πορτοκαλής ήλιος ο πατέρας μου κι εγώ

Πειραιάς. Με τον πατέρα σε πόζα ενηλικίωσης.

Χειμώνας, η σκιά κοντή του μεσημεριού, μάλλον Χριστούγεννα του 1968 ή του 1969.

Σκούρο κουστούμι και οι δυο, σκούρα είναι και τα ίσαλα, εγώ φορώ pajarita, το δεξί χέρι του πατέρα ακουμπάει καθησυχαστικά στην πλάτη μου,

δείχνω νευρικός, πασχίζω να ανταποκριθώ στην παρουσίαση, ζορίζομαι κάπως.

Αντράκι που στηρίζεται στο ένα πόδι, αλλά δεν τολμά το βήμα, μακριά...

θα είσαι πάντα εκεί;

Ήταν άραγε η αθεράπευτη νοσταλγία του καλοκαιριού που οδήγησε το περίπατο μας στο μόλο του Πορτοκαλή Ήλιου; Μήπως εκεί στη θάλασσα, την ύστατη καταφυγή των Ελλήνων, θα καταλάγιαζε ο φόβος του χειμώνα της δικτατορίας; ή ήταν μόνο η αμοιβαία υπόσχεση, πως πάλι, θα πάρουμε το πλοίο για το νησί μας;

Ποιος να ξέρει πια; Ίσως μας έφτανε η λιακάδα της χειμωνιάτικης αργίας, που ανέλπιστα επέτρεψε να σταθούμε μπροστά στο βαπόρι που μας πήγαινε στα καλοκαίρια, μόνο και μόνο για να φτιάξουμε αυτή την εικόνα. Ίσως απλά, ήταν ο φωτογράφος που μας έστησε εκεί, μπροστά από την ξύλινη κάμερα με το τρίποδο απέναντι από τον Άγιο Σπυρίδωνα, για μια εβδομαδιαία φωτογραφία. Θα ξανακατεβαίναμε στο λιμάνι την άλλη εβδομάδα για να την παραλάβουμε, και η επιθυμία είχε  ήδη γίνει υπόσχεση.

Φαίνεται σήμερα λογικό, πως ο φωτογράφος, που  ήξερε, ίσως καλύτερα από τον καθένα το πώς φτιάχνονται, εκτός των εβδομαδιαίων φωτογραφιών και οι ίδιες οι αναμνήσεις, να ευθυγράμμισε στον φακό του την πατρική φιγούρα με το μπόι του καταρτιού, για να στερεωθεί η σιγουριά της, και έπειτα άφησε το αγαπημένο χέρι να γίνει μια γέφυρα παράλληλη με την σκάλα του καραβιού. Μπορεί για μια στιγμή να ανησύχησε κάπως από το ανασηκωμένο παιδικό πόδι που απειλεί με την απειθαρχία του να καταστρέψει το παντοτινό της εικόνας, αλλά τελικά κατάφερε, βοηθούμενος κι από την κλίση της γραμμής της προκυμαίας, να απαθανατίσει, μια για πάντα, το παιδικό σώμα καθησυχαστικά αφημένο στην πατρική παλάμη.

Σίγουρα ο φωτογράφος μας γνώριζε πως να χειρίζεται παρόμοια απρόοπτα που απειλούσαν την εγκυρότητα των εικόνων του, και να που αποδεδειγμένα αφεθήκαμε στις σκηνοθετικές οδηγίες του, ακίνητοι τώρα,

όπως ακριβώς αφηνόμασταν στο κατάστρωμα του πλοίου τις ώρες του ταξιδιού, με εκείνο το βαθύ αρχαίο συναίσθημα, 
πως επειδή, είμαστε εμείς μαζί εκεί, γι' αυτό υπάρχουν, ο μόλος, ο πορτοκαλής ήλιος, ο φωτογράφος, ο Πειραιάς και η υπόσχεση, και ποτέ το ανάποδο. Πάντα, εδώ και σαραντατόσα χρόνια.

[στη μνήμη του Άγγελου (Ευάγγελου) Μπομπού, Σπέτσες 1935 - Νίκαια 2002]