ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ

Debtocracy by BitsnBytes

我々はすべての日本人です

Απο Ματσούε ... προς Χιροσήμα!

Besame Mucho - Oscar Aleman!!!!

KARAGÖZLÜM

το πρωί ήταν μια κουβέντα με το Θεοκλή που πήγε ως τον Παπαδιαμάντη,
στο Θησείο, και το Δερβίση με το Νεΐ του
τα βροχερά πρωινά το 'χουν αυτό, με καφέ και κουβέντα να σε πηγαίνουν
και τ' απόγευμα της ίδιας μέρας παίζοντας στο διαδίκτυο πήγα πιο μακριά,
“έπεσα επάνω της” , Σοράγια Τουρκάλα μαυρομάτα
δεν είναι από τις φορές για να καταλαβαίνεις, να νιώθεις όμως το μπορείς
πρώτα πρώτα την γλύκα, από τα πολύ βαθιά, που βγήκε κι ήρθε επάνω
η φωνή το κάνει έτσι, απόμακρη εκφορά που ξανακάνει τις λέξεις ανάσα
κι ύστερα ένα βλέμα σαν επιθυμία,
μισή αποξεχασμένη, μισή παγίδα να σε περιμένει

εκκρεμότητες γ'

 
(Konstantinos Bobos)  painting
ASTROLABOS dexameni
Xanthippou 11 Kolonaki
www.astrolavos.gr
27  JAN  -  26  FEB   2011

The General

In the works of Konstantinos Bobos, almost always, the human figures 'lives' in a rudimentary urban environment, where a pending world is painted, in which the viewer is involved. Here, people balance constantly in seemingly innocent encounters with modern architecture, with other people and things, seemingly without the possibility of disengagement, trying to earn their time, watching and wishing, but usually not acting (do they want to?). The painted scenes in which they reside while initially appearing to prolong the time in which they are suspended up to a point where this no meaning, ultimately, manage to establish a social criticism which originates from the movies of G. Tati and A. Hitchcock. This risk appears to abolish the importance of history allowing K.B. to let the audience take a stake: to define how they look at the painting through the fine and crisp rhythm on the varying levels of the image. While, K. Bobos sees through "tinted glasses" the contemporary urban adventure and renders it as a clean narrative painting, he most likely wishes to look again - free from the guilt of synchronization - questions about the act of painting in the contemporary environment of multiple crises. His own treatment - more by instinct rather than any other conceivable means a modern artist has available to him - defines the painting as the desire to look. In his latest work he is more concerned with the autonomy of the paint and its color, in moderation, but which now seems to play a protagonistic role with the use of stronger and larger in shapes used in the organizational principlals of the composition. As the painterly aspects of the image become more directly understood, allowing the narrative to function effectively, and distancing its self from any moral illustration of the issue it defines a world between the theatrical and the everyday.

Sotos Daskalopoulos, poet

calle / δρόμος

prova.3/ ΑΝΑΥΡΟΣ

Την τρίτη 14 Δεκεμβρίου εγκαινιάζεται στο Αχίλλειον η ετήσια έκθεση prova, στην οποία φοιτητές του Τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στο μάθημα "εικόνα ως κατασκευή" παρουσιάζουν τις εικαστικές δοκιμές τους με θέμα το πάρκο γλυπτικής στον Άναυρο.
Η έκθεση μας μεταφέρει στην ατμόσφαιρα του εργαστηρίου στο οποίο οι φοιτητές και ο διδάσκων ζωγράφος Κωνσταντίνος Μπομπός μοιράζονται την κοινή περιπέτεια αναζήτησης μιας εικόνας, πιο κοντά στην δοκιμή παρά στην αισθητική. Είναι ένα εργαστήριο με υλικά τα ερωτήματα, τα σκίτσα και τις χρωματικές απόπειρες, με όλη την αβεβαιότητα που ενέχουν, σε μικρές ενότητες οι οποίες εναλλάσσονται σαν τις όψεις του Ανάυρου κατά την διάρκεια της μέρας και των εποχών.
Είναι μια προσπάθεια ανασύνταξης του οπτικού ορίζοντα, όχι των ίδιων των γλυπτών αλλά των βιωμένων εικόνων τους, κια μια πιθανή νέα αφήγηση που απευθύνεται σε κάθε πολίτη, εφόσον αναρωτιέται για τα όρια και τη σημασία του δημόσιου χώρου, μέσα σε μια αδυσώπητη εποχή που δεν κρύβει καν την επιβουλή για τα γλυπτά του πάρκου αλλά και για τον ίδιο τον δημόσιο χαρακτήρα του Αναύρου.