ΜΑΡΙΚΑ ΠΑΠΑΓΚΙΚΑ (γειά σου Σμύρνη Όμορφη)

Αν μ αγαπάς κι είν όνειρο, ποτέ ας μην ξυπνήσω,

μες τη γλυκιά τη χαραυγή Θεέ μου ας ξεψυχίσω.

Σμυρνέικο μινόρε (Νέα Υόρκη, 1919)





Η Μαρίκα Παπαγκίκα γεννήθηκε στην Κω το 1890. Η οικογένεια της μετανάστευσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όταν εκείνη ήταν σε πολύ μικρή ηλικία. Εκεί, στα νυκτερινά στέκια που σύχναζε ο κόσμος της μεγάλης τότε ελληνικής παροικίας ξεκίνησε να τραγουδά. Εκείνη την εποχή έκανε και τις πρώτες ηχογραφήσεις της.
Το 1915 μετανάστευσε και πάλι, αυτήν τη φορά στην Νέα Υόρκη όπου συνέχισε τις ζωντανές εμφανίσεις αλλά και τις ηχογραφήσεις. Παντρεύτηκε τον Κώστα (Gus) Παπαγκίκα που ήταν επαγγελματίας οργανοπαίκτης στο τσέμπαλο και, κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1920,  ανοίξανε μαζί το δικό τους νυκτερινό κέντρο. Εκείνη την περίοδο συνεργάστηκε πολλές φορές με τον γνωστό βιολιστή Αθανάσιο Μακεδόνα. Το πλούσιο ρεπερτόριο της περιελάμβανε δημοτικά, ελαφρά λαϊκά και ευρωπαϊκά τραγούδια. Παρόλα αυτά έμεινε περισσότερο γνωστή ως αντιπρόσωπος του ρεμπέτικου τραγουδιού και ειδικότερα για το Σμυρναίικο ύφος με το οποίο ερμήνευε τα ρεμπέτικα.
Η Μαρίκα και ο Κώστας έχασαν το κέντρο τους στο κραχ του 1929 όταν περίπου τελείωσε και η δισκογραφική καριέρα της. Η σπουδαία αυτή ρεμπέτισσα έφυγε από τη ζωή το 1943 στην Νέα Υόρκη αφού, όπως λέγεται, δεν άντεξε την δυστυχία των τελευταίων της χρόνων.

ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ

Debtocracy by BitsnBytes

我々はすべての日本人です

Απο Ματσούε ... προς Χιροσήμα!

Besame Mucho - Oscar Aleman!!!!

KARAGÖZLÜM

το πρωί ήταν μια κουβέντα με το Θεοκλή που πήγε ως τον Παπαδιαμάντη,
στο Θησείο, και το Δερβίση με το Νεΐ του
τα βροχερά πρωινά το 'χουν αυτό, με καφέ και κουβέντα να σε πηγαίνουν
και τ' απόγευμα της ίδιας μέρας παίζοντας στο διαδίκτυο πήγα πιο μακριά,
“έπεσα επάνω της” , Σοράγια Τουρκάλα μαυρομάτα
δεν είναι από τις φορές για να καταλαβαίνεις, να νιώθεις όμως το μπορείς
πρώτα πρώτα την γλύκα, από τα πολύ βαθιά, που βγήκε κι ήρθε επάνω
η φωνή το κάνει έτσι, απόμακρη εκφορά που ξανακάνει τις λέξεις ανάσα
κι ύστερα ένα βλέμα σαν επιθυμία,
μισή αποξεχασμένη, μισή παγίδα να σε περιμένει

εκκρεμότητες γ'

 
(Konstantinos Bobos)  painting
ASTROLABOS dexameni
Xanthippou 11 Kolonaki
www.astrolavos.gr
27  JAN  -  26  FEB   2011

The General

In the works of Konstantinos Bobos, almost always, the human figures 'lives' in a rudimentary urban environment, where a pending world is painted, in which the viewer is involved. Here, people balance constantly in seemingly innocent encounters with modern architecture, with other people and things, seemingly without the possibility of disengagement, trying to earn their time, watching and wishing, but usually not acting (do they want to?). The painted scenes in which they reside while initially appearing to prolong the time in which they are suspended up to a point where this no meaning, ultimately, manage to establish a social criticism which originates from the movies of G. Tati and A. Hitchcock. This risk appears to abolish the importance of history allowing K.B. to let the audience take a stake: to define how they look at the painting through the fine and crisp rhythm on the varying levels of the image. While, K. Bobos sees through "tinted glasses" the contemporary urban adventure and renders it as a clean narrative painting, he most likely wishes to look again - free from the guilt of synchronization - questions about the act of painting in the contemporary environment of multiple crises. His own treatment - more by instinct rather than any other conceivable means a modern artist has available to him - defines the painting as the desire to look. In his latest work he is more concerned with the autonomy of the paint and its color, in moderation, but which now seems to play a protagonistic role with the use of stronger and larger in shapes used in the organizational principlals of the composition. As the painterly aspects of the image become more directly understood, allowing the narrative to function effectively, and distancing its self from any moral illustration of the issue it defines a world between the theatrical and the everyday.

Sotos Daskalopoulos, poet

calle / δρόμος