Ιορδάνης (Jordan) Τσομίδης

Ο Ιορδάνης (Jordan) Τσομίδης (1933 - 2006) ήταν ένας δεξιοτέχνης του μπουζουκιού. Προσφυγικής καταγωγής, γεννήθηκε στην Κοκκινιά και έζησε μια ζωή μποέμ όπως σχεδόν όλοι οι λαϊκοι  καλλιτέχνες. Τσομίδης, ήταν ένα μυθικό όνομα που ακουγόταν συχνά στα καφενεία της πλατείας της Οσίας Ξένης όταν ήμουν παιδί αλλά τότε δεν καταλάβαινα πολλά πολλά. Στην πραγματικότητα το πατρικό του ήταν απέναντι ακριβώς από το σπίτι της γιαγιάς μου, στο οποίο κι εγώ μεγάλωσα, και μάλιστα είχαμε κουμπαριάσει βαφτίζοντας το παιδί της αδελφής του, της Ευλίνας.

Το πρώτο μουσικό όργανο που έπιασε ήταν το μαντολίνο του μεγαλύτερου αδελφού του Γιώργου, που εκτελέσθηκε το '44 από τους Γερμανοτσολιάδες στο μπλόκο της Κοκκινιάς. Το '48, πρωτοπιάνει στα χέρια του ένα μπουζούκι, δανεικό από το κουρείο της γειτονιάς του! Εργατικός και πολυτάλαντος, δουλεύει στο τσαγκαράδικο του πατέρα του, ενώ από τα 13 του παίζει μπουζούκι στις ταβέρνες της Κοκκινιάς και του Κορυδαλλού, αλλά και ασχολείται με τον κλασικό αθλητισμό, ως αθλητής του Ολυμπιακού όπου διακρίνεται (πανελληνιονίκης εφήβων στα 5000 το '51). 

Το 1957 έρχεται στο Βόλο και μετά από λίγους μήνες φεύγει για την Αμερική (Νέα Υόρκη, Σικάγο, Λος Άντζελες). Εκεί έκανε μεγάλη καριέρα ως σολίστας του μπουζουκιού μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 70, έπαιξε με την Άννα Χρυσάφη, τον Χιώτη, τη Σεβάς Χανούμ, τον Τατασόπουλο, τον Τάκη Μπίνη, τον Πρόδρομο Τσαουσάκη. Έκανε δίσκο με τίτλο «Greek cooking» με τον σαξοφωνίστα Φιλ Γουντς, ενώ -λένε(;)- πως επαιξε  ακόμα και με τον Μπομπ Ντίλαν.

Στην Ελλάδα γύρισε τη δεκαετία του '80 και έκτοτε προτίμησε να ζήσει απομονωμένος, ενώ έκανε σπάνια εμφανίσεις, γιατί, όπως είχε εξομολογηθεί στον Πάνο Γεραμάνη, ο οποίος του είχε κάνει αφιέρωμα στην εκπομπή «Βάρδοι του ελληνικού τραγουδιού»: «Θέλω να 'μαι μόνος και ήσυχος. Εγώ και ο εαυτός μου με το μπουζούκι μου».

Ο Ιορδάνης ήταν σε όλη του τη ζωή μάγκας» και ρεμπέτης, «Όσα έρθουν κι όσα πάνε. Ας είναι καλά το μπουζούκι μου» όπως έλεγε. 

Ο όρθιος άνθρωπος

ευχαριστώ τη Φανή Μουμτζίδου. γι΄αυτό.

PORCELAIN UNICORN (ΜΟΝΟΚΕΡΟΣ ΑΠΟ ΠΟΡΣΕΛΑΝΗ)

Grand prize winner of the Philips Parallel Lines 'Tell It Your Way' international competition!

«η σφαγή του Αγίου Βαλεντίνου»

αντιγραφή από το tvxs.gr

Δεκατέσσερις Φεβρουαρίου του 1929 οι άνδρες του Αλ Καπόνε εκτέλεσαν επτά αντίπαλους μαφιόζους σε μια αποθήκη στο Σικάγο. Το μακελειό έμεινε στην ιστορία ως η «Σφαγή του Αγίου Βαλεντίνου» και ήταν ένα από τα πιο διάσημα εγκλήματα του Ιταλού μαφιόζου.

Την εποχή εκείνη ο Αλ  Καπόνε κυριαρχούσε στο νότιο τμήμα του Σικάγου, ενώ ο αντίπαλός του Μπαγκς Μοράν στο βόρειο τμήμα. Καθώς ίσχυε η ποτοαπαγόρευση, οι δύο μαφιόζοι κέρδιζαν εκατομμύρια δολάρια από την παράνομη διακίνηση αλκοόλ. Το πρωτοπαλίκαρο του Καπόνε, Βιτσέντζο Τζιμπάλντι, επεξεργάστηκε το σχέδιο για την εκτέλεση. Σκοπός ήταν η εκδίκηση για τη δολοφονία ανδρών του Καπόνε από τον Μοράν. Οι Ιταλοί μαφιόζοι θα έκλειναν ραντεβού στον Μοράν με δέλεαρ ένα φορτίο ακριβού ουίσκι. 

Η συνάντηση κλείστηκε για τις 10:30 το πρωί. Πέντε άνδρες του Καπόνε έφθασαν στην ώρα τους –οι τρεις ντυμένοι αστυνομικοί και οι δύο με πολιτικά- ενώ δεκάδες άλλοι βρίσκονταν στη γύρω περιοχή. Οι τρεις «αστυνομικοί» μπήκαν στην αποθήκη όταν είδαν έναν άνδρα που έμοιαζε με τον Μοράν να μπαίνει. Αιφνιδίασαν τα επτά άτομα που βρίσκονταν μέσα και τους δολοφόνησαν εν ψυχρώ.

Οι περίοικοι άκουσαν τους πυροβολισμούς και ειδοποίησαν την αστυνομία. Φθάνοντας, οι αστυνομικοί βρήκαν έξι πτώματα και έναν βαριά τραυματία. Όταν τον ρώτησαν ποιος τον πυροβόλησε, αυτός ψέλλισε «κανείς» και άφησε την τελευταία του πνοή.

Από τους επτά νεκρούς, πέντε ήταν μέλη της συμμορίας του Μοράν, ένας συνεργαζόμενος μικροκακοποιός κι ένας μηχανικός που βρισκόταν εκεί για να επισκευάσει ένα αυτοκίνητο της συμμορίας. Ο Μοράν σώθηκε επειδή πήγε καθυστερημένα στο ραντεβού.

Η «Σφαγή του Αγίου Βαλεντίνου» απασχόλησε για μεγάλο διάστημα την κοινή γνώμη αλλά και την αστυνομία. Η τελευταία, αν και γρήγορα διαπίστωσε ποιοι ήταν πίσω από το μακελειό, δεν μπόρεσε να προχωρήσει σε συλλήψεις. Ο Αλ Καπόνε, ως συνήθως, είχε άλλοθι: ήταν στη Φλόριντα.

Ο τόπος της «Σφαγής του Αγίου Βαλεντίνου» (2122 Ν. Clark Street) έγινε τουριστική ατραξιόν μέχρι το 1967, όταν η αποθήκη κατεδαφίστηκε. Τα τούβλα του αιματοβαμμένου τοίχου της εκτέλεσης πουλήθηκαν σε δημοπρασία στον καναδό επιχειρηματία Τζορτζ Πάτεϊ, ο οποίος τον ξανάχτισε μέσα σε μπαρ που διατηρούσε στο Βανκούβερ.

Η σκηνή της εκτέλεσης υπάρχει στις ταινίες «Μερικοί το προτιμούν καυτό» του Μπίλι Γουάιλντερ (1959) και «Σημαδεμένος» (1932), ενώ αποτέλεσε το κύριο θέμα της ταινίας του Ρότζερ Κόρμαν «Νύχτα του Αγίου Βαλεντίνου» (1967).

"ΔΕΝ ΕΧΩ ΧΩΡΟ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ"

Τον καιρό που γεννήθηκα, τη δεκαετία του 60, στην Νίκαια (Κοκκινιά), λειτουργούσαν 5 χειμερινοί και γύρω στους 20 θερινοί κινηματογράφοι, σήμερα δεν υπάρχει ούτε ένας. Μάλιστα ένας από τους  χειμερινούς (ΑΛΦΑ), είχε συρόμενη οροφή που την άνοιγε το καλοκαίρι και ευχόμουν να πιάσει καμιά μπόρα για να την δω να κλείνει! Εκεί μέσα, κυρίως στα καλοκαιρινά σινεμά, κυριολεκτικά μεγάλωσα, πηγαίναμε σχεδόν κάθε βράδυ, οικογενειακά δηλαδή θείες, ξαδέλφια, γιαγιά, όλη η γειτονιά εκεί, έπαιζα στα χαλικόστρωτά τους κάτω από το αναβοσβήνον φως της οθόνης και τον ήχο των ταινιών της Φίνος Φιλμ, καμιά φορά φαντάζομαι ότι θα γύριζα το βλέμμα και στην οθόνη, (αν και ουδόλως με ένοιαζαν τα παθήματα της Βουγιουκλάκη ο τόνος της φωνής της μου έγινε οικείος!). Η πρώτη ταινία που θυμάμαι να παρακολούθησα καθιστός σαν κανονικός θεατής ήταν "η γέφυρα του ποταμού Κβάι", όταν για να με βάλλουν μέσα ο πατέρας μου ψεμάτισε στο ταμείο, πως τάχα ήμουν μικροκαμωμένος 13χρονος, ενώ εγώ πάσχιζα με ύφος μεγαλύτερου να γεμίσω τα τρία χρόνια που μου λείπανε.
Έκτοτε συνέχισα να ενηλικιώνομαι μέσα στα σινεμά, από τα κλασικά γουέστερν και τις κωμωδίες με τους Τέρενς Χιλ & Μπαντ Σπένσερ, στο "σήμερα δύο έργα", δηλαδή ένα βαρετό καράτε & μια επιθυμητή ψευτοτσόντα συνήθως γερμανικής παραγωγής έως το "Φράουλες & αίμα" στις κυριακάτικες πρωινές προβολές στο ΚΕΝΤΡΙΚΟΝ. Αργότερα η κινηματογραφική μου σχέση επεκτάθηκε μέχρι τα σινεμά στο Πασαλιμάνι (δεν υπάρχουν πια ούτε αυτά) όπου παρακολούθησα όλα τα "Παρασκευή & 13", τους "Ρόκυ" και τους "Καρχαρίες" έως ότου έφτασα στην Κινηματογραφική Λέσχη Πειραιά στο επίσης ιστορικό ΣΙΝΕΑΚ, όπου εν μέρει γνωρίστηκα με τον κόσμο των ταινιών που απολαμβάνω μέχρι σήμερα.,
Όταν μέχρι τώρα αναρωτιέμαι, πως αυτή η άμεση και βιωματική σχέση έγινε αργότερα μια συνειδητή σχεδόν καθημερινή τελετουργία κατάδυσης μου στο κόσμο της κινούμενης εικόνας, τότε αναδύεται μια αδιαμφισβήτητη εικόνα: το φουαγιέ στο σινεμά ΑΤΤΙΚΟΝ, αυτό που δυστυχώς αντίκρισα ολοσχερώς καμένο στην οθόνη της τηλεόρασης. Ο κύκλος της σχέσης μου με το ΑΤΤΙΚΟΝ άνοιξε με το "ταξίδι στα Κύθηρα" του Αγγελόπουλου και έκλεισε 12 χρόνια μετά με τον "Ηνίοχο" του Δαμιανού. Κι αν τις περισσότερες φορές προτιμούσα την απλότητα της ΑΛΚΥΟΝΙΔΑΣ (που ήταν παραδίπλα από το εργαστήριο μου - μου άρεσε πάντα η προβολή των 6μμ) και των θερινών στα Εξάρχεια, είναι το ΑΤΤΙΚΟΝ που μου έμαθε να παρακολουθώ σινεμά με φινέτσα! Όταν έφυγα μακρυά από την Αθήνα διαλύθηκε και η σχέση μου με το σινεμά.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά όταν έμαθα πως κάηκε το όμορφο κτίριο που ήταν- αρχικά- σχεδιασμένο από τον Τσίλερ και στέγαζε το Αττικόν & τον Απολλώνα, καταστράφηκαν και άλλα κτίρια και καταστήματα, χάθηκαν δουλειές, περιουσίες και πολλοί συμπολίτες μας -προσωπικά πια- πανικόβλητοι κοιτάζουν κατάματα ένα δυσοίωνο μέλλον. Οι πολίτες και οι φορείς συναισθηματικά ακινητοποιημένοι σχεδόν βουβά αναρωτιούνται για την σκοπιμότητα αυτών των καταστροφών. Σχεδόν όμως κανείς δεν ρωτάει πραγματικά το γιατί. Διότι όλοι υποψιάζονται, ψυχανεμίζονται ή δυστυχώς γνωρίζουν την απάντηση, η πόλη χάνεται και κανείς δεν ξέρει αν υπάρχει χρόνος πια.

Λίγη ιστορία αν θυμηθούμε θα καταλάβουμε πως γι ακόμα μια φορά ο κόσμος όσων δικαιωματικά στέκονταν στα σταυροδρόμια της πόλης ήρθε η ώρα να υποχωρήσει, να σαρωθεί, να μετατραπεί σε μπάζα που θα "θεμελιώσουν" την νέα πόλη η οποία όμως είναι ακόμα αφανέρωτη (αυτό το αφανέρωτο είναι που πανικοβάλει).
Σε κάθε ιστορική στροφή η Αθήνα χάνει ιστορικά της κτίρια, θυσιάζει ιστορία και μνήμη, όχι από  υπολογισμό ή κάποιου είδους αποστροφή στην οικεία αρχιτεκτονική αλλά από ανάγκη. Αυτή η πόλη δεν έχει χώρο να αναπτύξει το αύριο της, σ' ένα τόσο δα κέντρο συνωστίζονται τα πάντα, τα καλά και τα κακά της μοίρας της: έμποροι, σκουπίδια, τραπεζίτες, προβοκάτορες, απεργοί, μπάτσοι που δήθεν φρουρούν (τι;), πολιτικοί, επιχειρηματίες, μπράβοι, βλαχοδήμαρχοι, πλανόδιοι, πουτάνες, παράνομοι πάσης φύσεως, οξύθυμοι και πράοι, πρόβατα και λύκοι, 70 χρόνια σκοτώνονται εξουσιαστές και αντιεξουσιαστές για το σταυροδρόμι - σύμβολο εκεί μπροστά στη Μ. Βρετανία. Αν η Σταδίου μείνει με όλα τα ιστορικά της κτίρια τότε δεν πρόκειται να ανανεωθεί το πρόσωπο της ποτέ. Και η φωτιά αυτό κάνει; αλλάζει το πρόσωπο; Όχι, η φωτιά είναι σκέτη η απελπισία, η αδυναμία να σχεδιαστεί κάτι και να ειπωθεί μια αφήγηση μια σαγήνη. Η φωτιά εξαλείφει δεν αποκαθιστά, δεν δικαιώνει και δεν δικαιώνεται, αλλά φωτίζει το οικόπεδο που όλοι θέλουν να καταπατήσουν, η πόλη αυτή όπως όλη η Ελλάδα τρέφεται από τις σάρκες της διότι δεν έχει ούτε πλούτο ούτε ζωτικό χώρο να εκμεταλλευτεί όπως έχουν οι Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες που θαυμάζουμε. Και αυτό το λίγο που έχει το ξοδεύει ασύστολα και το βρομίζει.
Οι παρκαδόροι περιμένουν να πάει 9 για να κλείσουν τα μαγαζιά ώστε να κάνουν  πάρκιγκ τα πεζοδρόμια, οι προβοκάτορες την διαδήλωση να κρυφτούν μέσα της μέχρι να φτάσουν στη Μ. Βρετανία, οι πορτοφολάδες περιμένουν τους αμέριμνους. Όλοι κάτι περιμένουν για να πιαστούν πάνω του, αλλά το σφίγγουν πολύ και η ζωή γίνεται δυσβάστακτη, εμποδίζεται.
Οι άνθρωποι ξεχνούν που πάνε και  μετά δεν θέλουν τίποτα να τους το θυμίζει γιατί δεν έχουν κουράγιο να ξαναρχίσουν, και σβήνουν μαζί με τον καιρό τους και τις επιχειρήσεις τους, τίποτα δεν είναι αιώνιο και εμείς βιαστικά και χωρίς αποσκευές μεταβαίνοντες, από την Κοκκινιά στο Πασαλιμάνι και από το Μεταξουργείο στην Αγία Παρασκευή, προσπερνάμε το ανοίκειο κέντρο, διότι είναι χώρος προσωρινός, ίσως ήταν πάντα έτσι, εκεί που χθες έφταναν σωρηδόν οι πατεράδες μας από τα χωριά, εκεί που σήμερα ψευτοζούν φουκαράδες ασιάτες.
Το κέντρο της Αθήνας είναι λοιπόν ένας χώρος ακατοίκητος από την οικειότητα, ένας τόπος ασταθής και απροσδιόριστος σαν βάλτος, ακριβώς κάτω από την Ακρόπολη. Το μόνο που του απομένει είναι να γίνει πάγκος παζαριού, να βγάζει λεφτά, αλλά γι΄αυτό χρειάζεται περισσότερος χώρος για νέες ευκαιριακές επιχειρήσεις και φιέστες. Η πόλη σβήνει τη μνήμη της διότι δεν έχει άλλο χώρο για να εγγράψει τη νέα εμπειρία της, αλλά την σβήνει άγαρμπα, είτε με τις μπουλντόζες της αντιπαροχής που κυριολεκτικά σάρωσαν το 90% των ιστορικών κτιρίων, είτε με τη φωτιά (ΑΤΤΙΚΟΝ, ΜΙΝΙΟΝ κλπ), είτε με το real estate (μετατροπή του παλιού εμπορικού κέντρου σε ζώνη ψυχαγωγικής κατανάλωσης), είτε με την βαρβαρική νέα επιχειρηματικότητα (ΑΠΟΤΣΟΣ, ΜΠΡΑΖΙΛΙΑΝ, πείτε μου σε πια άλλη πόλη του κόσμου θα άλλαζαν όνομα στο καφενείο όπου σύχναζε όλη η πνευματική ελίτ;) είτε με την αρχιτεκτονική (αναπλάσεις πλατειών στο κενό), είτε με την εκτός κλίμακας, τόπου και χρόνου δημόσια τέχνη (ΔΡΟΜΕΑΣ, ΜΠΙΕΝΑΛΛΕ) είτε με τα ΜΑΤ (παλιότερα  και με τα τανκς).

πως να αντιμετωπίσεις κάποιον που σε "πυροβολεί" με το ψωμί του;

Τώρα όμως αυτά δεν αρκούν, δεν εξασφαλίζουν ούτε τον λίγο χρόνο ούτε τη ροή του χρήματος που χρειάζεται το εφήμερο για να μεταβληθεί σε παγίδα ως μια μορφή της απόλαυσης. Βλέπετε αυτή τη φορά δεν μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά ούτε η παιδεία η οποία παλιότερα πετύχαινε να ενσωματώνει τους νέους κατοίκους στον αστικό μύθο (πρόσφυγες, επαρχιώτες). Οι ομάδες που ελέγχουν τις ιδιοκτησίες και τις χρήσεις στο κέντρο που προσπαθούν να ελέγξουν μέσω της επιχειρηματικότητας την λειτουργία της πόλης, αλλά αυτό δεν γίνεται πια διότι έχουν αναπτυχθεί φυγόκεντρες δυνάμεις ισχυρότερες και πιο απρόβλεπτες από ποτέ, οι οποίες δεν δελεάζονται με καθρεφτάκια διότι έχουν ακραία απελπισία και δεν συνομιλούν διότι δεν γνωρίζουν, δεν έχουν διδαχθεί, τους κώδικες.
Η γλώσσα τώρα διαχωρίζει και η πόλη ετοιμάζεται ως έδαφος, για να ξανακατοικηθεί, κάνει χώρο.

ΙΟΥΔIΘ, ΤΟ ΓΛΥΚΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

" Η Ιουδίθ σκοτώνει τον Ολοφέρνη", ένα συγκλονιστικό έργο της Artemisia Gentileschi judith (1593–1652) ανταγωνιστικό του αριστουργήματος  του Caravaggo!

Οι άφθονες κάρες των Αγίων και οι θρησκευτικού νοήματος καρατομήσεις ανήκουν στο αφηγηματικό δένδρο των δια -της αποκοπής- ιερών εκπληρώσεων, του οποίου η ρίζα ποτίζεται από την «πρωταρχική πηγή»  των θαυμαστών καρατομήσεων (υπάρχουν και τέτοιες) στην οποία εμπλέκονται καίρια και οι πραγματικές πηγές (των υδάτων) όσο και τα σπαθιά των ανθρώπων.

Στην αρχή λοιπόν - όπως σχεδόν πάντα- υπάρχει μια εκπληκτική βιβλική ιστορία!  Το τρομερό εγχείρημα της Ιουδήθ ανήκει σε μια σχετικά άγνωστη πτυχή της αρχαίας ιστορίας των Ισραηλιτών εφόσον αναφέρεται μόνο στην βιβλική εκδοχή των Εβδομήκοντα.

Κατά της πολιορκίας της μικρής πόλης Βαιτυλούα από ένα τεράστιο στρατό με στρατηγό τον Ολοφέρνη, απεσταλμένο του Ναβουχοδονόσορα, οι κάτοικοί (της) -με απόφαση των ιερέων τους οι οποίοι ανέμεναν το συνηθισμένο σωτήριο θαύμα από τον Κύριο- αρνήθηκαν την παράδοσή. [«εκατόν εβδομήντα χιλιάδες (170.000) δυνατών πολεμιστών και δώδεκα χιλιάδες (12.000) ιππείς. Εκτός αυτών μέγα πλήθος ακολουθούσε για τις αποσκευές» Ιουδίθ  Ζ΄2-4 ]. Επιπλέον, τον Ολοφέρνη βοηθούσαν οι σατράπες της Φιλισταιο-Φοινικικής παραλίας, οι οποίοι του  είχαν ήδη παραδοθεί. Αυτοί τον συμβούλευαν πώς να χειριστεί την υπόθεση ώστε να κάμψει την παράλογη αποφασιστικότητα των απόγονων των Χαλδαίων. Μέσα απ’ τα τείχη, οι Ισραηλίτες με αγωνία παρακολουθούσαν το μέγα εχθρικό πλήθος που υπέταξε αμαχητί όλη σχεδόν την Παλαιστίνη, να στρατοπεδεύει απειλητικά χαμηλά στη κοιλάδα τους . 

Όμως κάποιοι Φιλισταίοι απ’ την γύρω περιοχή, [«στρατηγοί των παραλίων χωρών»]   έδωσαν στον Ολοφέρνη μια σημαντική συμβουλή, [«άκουσε ένα λόγο και από μας μεγάλε Ολοφέρνη, για να μη συμβεί μεγάλη θραύση (χαμός) στη στρατιωτική σου δύναμη. Ο λαός αυτών των Ισραηλιτών, δεν στηρίζεται στα δόρατα και στην στρατιωτική του δύναμη, αλλά στο ύψος των ορέων, όπου αυτοί κατοικούν... Λοιπόν δέσποτα Ολοφέρνη, μην πολεμήσεις εναντίον αυτών, όπως συνήθως γίνεται ο πόλεμος κατά παράταξιν, και δεν θα χάσεις ούτε έναν στρατιώτη. Μείνε στο στρατόπεδόν σου, προφύλαξε από κάθε φθορά τους άνδρες σου, και ας βαδίσουν μερικοί απ’ τους στρατιώτες σου δια να καταλάβουν την πηγήν του ύδατος, η οποία αναβλύζει από του όρους. Διότι εκείθεν υδρεύονται πάντες οι κάτοικοι της Βαιτυλούα».[3] Ιουδίθ Ζ΄ 9-13]. Τέτοια κατά το συνήθειο, ρουφιάνεψαν οι γείτονες για τους γείτονες τους,  [«Και ήρεσαν οι λόγοι αυτών εις τον Ολοφέρνη... και κατέλαβαν τα ύδατα και τας πηγάς των υδάτων των Ισραηλιτών... και εστρατοπέδευσαν εις την ορεινήν...(στις ορεινές πηγές δηλαδή) και απέστειλαν τμήμα εξ αυτών (των στρατιωτών) προς νότον  και προς ανατολάς... εις τον χείμαρρον... (κατέλαβαν κάθε άλλη πηγή ύδρευσης) και η λοιπή στρατιά των Ασσυρρίων εστρατοπέδευσεν εις την πεδιάδαν και εσκέπασαν (με τον στρατό τους) όλην την χώραν. Και ανεβόησαν προς τον Κύριον οι υιοί Ισραήλ, ότι εκύκλωσαν πάντες οι εχθροί αυτών». Ιουδίθ Ζ΄ 16-19].  

Ο Ολοφέρνης απέκλεισε με φρουρές όλες τις πηγές στη γύρω χώρα, και το πλήγμα για τους πολιορκημένους ήταν διπλό. Όχι μόνο αποκλείστηκαν από το πολύτιμο νερό των πηγών τους, αλλά άθελά του ο Ολοφέρνης, αχρήστευσε απολύτως κάθε δυνατότητα  επιβολής των γνωστών μας νεροπληγών, (υδατομαγγανείας) στους στρατοπεδευμένους στρατιώτες του κάτω στην κοιλάδα, απ’ τη μεριά των πολιορκημένων!

Διψασμένοι οι πολιορκημένοι άντεξαν για τριάντα τέσσερις ημέρες, περιμένοντας κάποιο "θαύμα" που αυτή τη φορά δεν έλεγε να φανεί. Το αποθηκευμένο νερό τέλειωσε και πολλοί κατέρρεαν μέσα στις οδούς. Εξοργισμένοι οι προεστοί με την απόφαση των ιερέων να μην παραδώσουν την πόλη, στην παντοδύναμη στρατιά, απαιτούν την άμεση παράδοση της πόλης στα χέρια του Ολοφέρνη. Οι ιεράρχες κι αυτοί πανικόβλητοι ζητούν μια μικρή ολιγοήμερη παράταση, με την ελπίδα πως ο "θεός", τελικώς δεν θα τους εγκαταλείψει. [«Απλώθηκε δε εις όλη την πόλην θλίψις μεγάλη και ταπείνωσις»].

Όμως κανένα θαύμα και κανένας άγγελος κυρίου δεν στέργει να λυτρώσει τους απελπισμένους, των οποίων ούτε τα φανερά ή μυστικά όπλα μπορούν να τους υπερασπίσουν, ούτε καν ο συνηθισμένος στα Βιβλικά αλληλοσπαραγμός των αντιπάλων δεν εμφανίζεται αυτή τη φορά. Ακριβώς εκεί όμως, πάνω στο όριο του αφανισμού, εμφανίζεται η αστείρευτη δύναμη του λαού, που δίνει τους δικούς του ήρωες, τη στιγμή της έσχατης ανάγκης! Ο ήρωας αυτής της ιστορίας είναι γυναίκα, η Ιουδίθ! Τι γυναίκα όμως!

Η Ιουδίθ, ήταν μια πανέμορφη χήρα, που πενθούσε για τρία χρόνια και τέσσερις μήνες, αλλά που ξαφνικά είναι εκείνη που παίρνει πρωτοβουλία να σώσει την πόλη και παρουσιάζει στους ιερείς το σχέδιο της. Η προσευχή της αποκαλύπτει μια αποφασισμένη για όλα γυναίκα: [«Κύριε εξαπέστειλε την οργή σου εις τας κεφαλάς αυτών και δώσε εις το χέρι εμού της χήρας, να πράξω εκείνο το μεγάλο έργον... με τα απατηλά λόγια που θα βγουν από το χείλη μου (εκ χειλέων απάτης μου) πλήξε δούλο μαζί με τον αφέντη του και αρχηγό με τον υπηρέτη του μαζί, και σύντριψε την αλαζονεία τους με το χέρι μιας γυναικός». Ιουδίθ Θ΄ 9-10.

 «Ω θεέ των πατέρων μου, θεέ της κληρονομιάς του Ισραήλ... δώσε εις τον στόμα μου λόγια απατηλά, εις όλεθρο και καταστροφή αυτών (δός λόγον μου και απάτην εις τραύμα και μώλωπα αυτών)... ότι συ είσαι ο θεός πάσης δυνάμεως και ισχύος». Ιουδίθ Θ΄ 12,14.]

Η αφήγηση δείχνει με κάθε λεπτομέρεια τις προετοιμασίες της. Η πανέμορφη χήρα έβγαλε τα ρούχα της χηρείας. Έλουσε το σώμα της και το άλειψε με ακριβό μύρο. Χτένισε περίτεχνα τα μαλλιά της. Έβαλε τα καλύτερά της ενδύματα, δαχτυλίδια, ενώτια και πάσης φύσεως στολισμούς. Φόρεσε τα σανδάλια της και πάνω απ’ όλα, ζώστηκε το πλέον ακαταμάχητο όπλο της, την πλανερή γοητεία: [«εκαλλωπίσθη σφόδρα εις (εξ)απάτησιν οφθαλμών ανδρών, όσοι αν ίδωσιν αυτήν». Ιουδίθ Ι΄3,4]. 
Όταν η μεταμόρφωση ολοκληρώθηκε, η Ιουδίθ ήταν πια αήττητη, πρωταγωνίστρια σ’ όλο το επιτηδευμένο θηλυκό μεγαλείο της είναι έτοιμη να φέρει εις πέρας το δύσκολο έργο της, για το οποίο δεν θα έφθαναν μόνο τα απατηλά της λόγια και τα όπλα της αρωματισμένης θηλυκότητάς της. Μαζί της παίρνει: [«ασκοπυτίνην οίνου, και καψάκην (κασελάκι) ελαίου», ένα σάκο ψωμί και σύκα]. 

Όμως, σε μια δούλη της, που θα την ακολουθήσει πιστά ως το τέλος, παραδίδει και άγνωστο αριθμό αγγείων: [«και περιεδίπλωσεν πάντα τα αγγεία αυτής και τα επέθηκεν (φόρτωσε) έπ’ αυτήν». Ιουδίθ Ι΄5]. Ούτε ο αριθμός των αγγείων ούτε το περιεχόμενό τους γίνεται γνωστός στο Βιβλικό κείμενο! Όλα αυτά τα πράγματα λοιπόν, τα φορτώνει στη δούλη της και ξεκινά με τις ευχές των ιερέων της πόλεως, που μένουν άναυδοι από την ομορφιά της και της λέγουν: [«Ο θεός, ο θεός των πατέρων μας ευχόμεθα να σου δώσει χάριν ώστε να φέρεις εις πέρας το έργον σου (τα επιτηδεύματά σου)»].

Η Ιουδίθ, τους απάντησε αποφασισμένη: [«ανοίξατε μου την πύλην της πόλεως, να εξέλθω και να φέρω εις πέρας τα έργα δια τα οποία είχατε (συν)ομιλήσει μαζί μου» Ιουδίθ Ι΄8,9.]

Η πεντάμορφη, μυρωδάτη χήρα, θαρραλέα κατηφόρισε προς το στρατόπεδο του εχθρού, δείχνοντας από μακριά σ’ όλους, πως όχι μόνο δεν φοβάται κανέναν, αλλά και ότι γνώριζε πολύ καλά τις εντυπώσεις που σκορπούσε στους αντίπαλους στρατιώτες, που έκπληκτοι την παρακολουθούσαν καθώς πλησίαζε λικνιστή σαν γιορτοστόλιστη φρεγάτα.

Στο στρατόπεδο μαζεύτηκε ανδρομάνι [«συρροή ανδρών»!], όλοι ήθελαν να την δουν και να την θαυμάσουν! Επαινούσαν δε ενθουσιασμένοι το γένος των Εβραίων, που ανάμεσά τους έχουν τέτοιες θαυμαστές και αξιοπόθητες γυναίκες!

Η Ιουδίθ, μαζί με την φορτωμένη δούλα της, οδηγείται ενώπιον του Ολοφέρνη, ο οποίος  δεν αργεί να παγιδευτεί, στην επιθυμία που του γέννησε αυτό το λαχταριστό θηλυκό,  μια ανεπανάληπτη φαντασίωση την οποία κανένας άνδρας δεν θα κατέβαλε ιδιαίτερη προσπάθεια να αποφύγει! Η Ιουδίθ,  με ατέλειωτες κολακείες, φουσκώνει με υπερηφάνεια τα μυαλά του στρατηγού Ολοφέρνη, τυλίγοντάς τον αργά αλλά σταθερά, στο αρωματισμένο πέπλο της γοητείας και των πλανερών της στόχων.

Με προσποιητή σεμνότητά παρουσιάζεται ως ιέρεια της πόλης, απ’ την οποίαν ξέφυγε καθώς του λέει πολύ οργισμένη για τις άπειρες ασέβειες και αδικίες που της είχαν κάνει, και του προσφέρει ολόκληρο σχέδιο καταλήψεως της ίδιας της πόλεώς της! Όλοι γνωρίζουν, του λέει, ότι αυτή η πόλη θα πέσει μόνο αν οι κάτοικοί της αμαρτήσουν στο θεό τους, και αυτό άρχισε ήδη να συμβαίνει, καθώς άρχισαν, αμαρτάνοντας, να καταναλώνουν τις "ιερές τροφές" και τα απαγορευμένα "άγια" αποθέματα νερού απ’ τον ναό!

Ο Ολοφέρνης ευχαριστεί την τύχη που του έφερε τέτοιο θηλυκό κελεπούρι, το οποίο πέραν των πόθων θα του χαρίσει μια ανώδυνη νίκη, ενάντια στην πεισματάρα πόλη!  

Η Ιουδίθ, μετά από τόσες ευφάνταστες ψευτιές, που σαν γλυκά φιλιά  τις άφησε απαλά στ’ αυτιά του Ολοφέρνη, περνά έντεχνα σε ένα μοναδικό... "ασήμαντο"... δικό της αίτημα. Ένα εντελώς απλό αίτημα, που αν και λίγο ιδιόμορφο της χαρίζει πρόσθετη αίγλη και θηλυκότητα, αφού απορρέει απ’ την ευσεβέστατη και ιδιότυπη ζωή της... ιέρειας! Του λέει λοιπόν:[ «ότι η δούλη σου θεοσεβής εστί και λατρεύω νύκτα και ημέρα τον θεόν του ουρανού...], θα μείνω λοιπόν μαζί σου... αλλά παρακαλώ την άδειά σου, ώστε να εκτελώ τα νυχτερινά ιερά μου καθήκοντα, σε κάποιο παρακείμενο φαράγγι, όπου μάλιστα θα μου αποκαλυφθεί, και το πότε ακριβώς θα πρέπει να εξορμήσεις κατά της πόλεως, αφού ολοκληρωθεί η αμαρτία της, που είναι και η μόνη αιτία της πτώσεώς της!

Η ισχύ της γοητείας της πεντάμορφης χήρας ήταν τέτοια που έφτασε να "υπόσχεται", με ανεπανάληπτη χάρη και φιλοφρονήσεις, στον Ολοφέρνη όχι μόνο τη μικρή Βαιτυλούα αλλά ακόμα και τον μέγα πόθο του Στρατηγού την άλωση της Ιερουσαλήμ,  κάνοντας τον μαζί και όλους τους παρευρισκόμενους, να ανταποδώσουν ενθουσιασμένοι τις φιλοφρονήσεις, τονίζοντας καταγοητευμένοι, ότι ποτέ τους δεν ξανάδαν τέτοιο ανεπανάληπτο σύνολο σοφίας και ομορφιάς ταυτόχρονα! Στο τέλος της μέρας, 0ι γλυκές λέξεις και τα κρυφά καλέσματα της γοητείας της, είχαν σφηνωθεί γερά στις πιο κρυφέςς φαντασιώσεις του Ολοφέρνη!

Η πρώτη αυτή επαφή, τελειώσε με τις αναμενόμενες διαταγές για περιποίηση καταλύματος και τροφών εκ μέρους του καταγοητευμένου στρατηγού. Εκεί όμως στο περιθώριο των τακτοποιήσεων, η Ιουδίθ σαν κάτι ασήμαντο και αυτονόητο, περνά και τον δεύτερο όρο για την ιεροπρεπή διατροφή της:[ «Δεν θέλω φάγει απ’ αυτών (των εκλεκτών τροφών σου Ολοφέρνη) δια να μην παραβώ το θέλημα του Κυρίου, αλλά θα φάγω από τα φαγητά εκείνα τα οποία εγώ φρόντισα να φέρω μαζί μου». Ιουδίθ ΙΒ΄2.]

Ο Ολοφέρνης, σ’ αυτήν την περίεργη ανάγκη της, ρωτά παραξενεμένος, τι θα γίνει άμα τελειώσουν τα τρόφιμα που έχει μαζί της, και εκείνη (γνωρίζοντας τις εξελίξεις) τον καθησυχάζει λέγοντά του ότι, πολύ προτού τα τρόφιμα αυτά τελειώσουν, τα θαυμαστά πράγματα που του υποσχέθηκε, θα έχουν όλα συντελεστεί.

Κανείς δεν θέλησε να δώσει περισσότερη σημασία στις θρησκευτικές αυτές, γλυκύτατες παραξενιές, της λαχταριστής ιέρειας... που όμως δικαιολογούσαν άριστα ολόκληρο τον συρφετό από παράξενα αγγεία που είχε φέρει μαζί της!

Η πρώτη νύχτα στο στρατόπεδο των Ασσυρρίων, έπεσε ήσυχα, η Ιουδίθ όμως, κοιμήθηκε μόνο μέχρι τα μεσάνυχτα. Πολύ πριν ξημερώσει, έστειλε μήνυμα να της επιτρέψουν να εξέλθει προς εκτέλεση της απαραίτητης νυχτερινής της λατρείας! Οι θρησκευτικές της ανάγκες, που δήθεν μια ζωή τώρα απαρέγκλιτα είχε τηρήσει, την καλούσαν στο απαράβλεπτο αυτό καθήκον! Ο Ολοφέρνης νυσταγμένος παραγγέλνει, να μην την εμποδίζουν στα περίεργα αυτά θρησκευτικά της καθήκοντα: [«και έμεινεν η Ιουδίθ εις το στρατόπεδο των Ασσυρρίων τρεις ημέρας. Κάθε νύκτα δε εξήρχετο εις την φάραγγα Βαιτυλούα και εβαπτίζετο (ελούετο, προσέξτε όχι οπουδήποτε αλλά) εις την πηγήν του ύδατος που ευρίσκετο πλησίον του στρατοπέδου των Ασσυρίων». Ιουδίθ ΙΒ΄7].   Ο στόχος της Ιουδίθ επετεύχθη. Τα πολύτιμα ύδατα της πηγής του στρατοπέδου... είναι επιτέλους προσεγγίσημα. Η μεταμεσονύχτια ελεύθερη πρόσβαση στο πόσιμο νερό των στρατευμάτων του Ολοφέρνη, είναι το αληθινό ζητούμενο της θαρραλέας αυτής γυναίκας.

Η τελευταία νύχτα είναι συναρπαστική. Ο Ολοφέρνης υποκύπτοντας στον καυτό πόθο του για την Ιουδίθ την προσκαλεί, κυριευμένος από την επιθυμία σε δείπνο!

Η Ιουδίθ απαντά με ανυπέρβλητη πουτανιά, ώστε τα διφορούμενα υπονοούμενα της να βρούνε το στόχος τους άμεσα και να ενθαρρύνουν όλους τους κρυφούς πόθους του στρατηγού: [«και ποιά είμαι εγώ, που θα φέρω αντίρρησιν εις τον κύριόν μου; Κάθε τι που είναι εις αυτόν αρεστό, εγώ θα το εκτελέσω αμέσως». Ιουδίθ ΙΒ΄14] ! Στο δείπνο, μετά το άφθονο κρασί, ο πόθος άναψε: [«και άναψε η καρδία (ο πόθος) του Ολοφέρνη δι’ αυτήν και [εξέστη και εσαλεύθη η καρδία Ολοφέρνους έπ’ αυτήν και κατελήφθη η ψυχή αυτού από σφοδράν επιθυμίαν, να έλθη εις ένωσιν μετ’ αυτής». Ιουδίθ ΙΒ΄16.] Ο Ολοφέρνης δηλαδή "την έχει πατήσει", δίχως επιστροφή! Η αφήγηση κορυφώνεται, οι συνδαιτυμόνες και οι δούλοι αποχώρησαν, μέσα στη σκηνή έμεινε μόνο η Ιουδίθ και ο ποθοπλάνταχτος στρατηγός. Τότε, εκείνη ξέχασε τους "ιερατικούς" της περιορισμούς, έφαγε και ήπιε μαζί του, άφησε τα τρεισήμισι χρόνια της χηρείας της, και αφέθηκε στον αμοιβαίο γλυκύτατο πόθο: [«Το σανδάλιον αυτής ήρπασεν τον οφθαλμόν αυτού»]! Και φυσικά δεν του έδειξε μόνον το "σανδάλι" της, αφού [«το κάλος αυτής παρέλυσεν αυτόν»] και όταν η νύχτα έπεσε για τα καλά, [«ευφράνθη Ολοφέρνης απ’ αυτής και έπιεν οίνον πολύν σφόδρα, όσον ουκ έπιεν πώποτε εν ημέρα μία αφ’ ου εγεννήθη». Ιουδίθ ΙΒ΄20].  "Λιώμα" λοιπόν ο κραταιός στρατηγός στα χέρια της! Και αφού κατευχαριστήθηκε [την... ένωσιν μετ’ αυτής], έπεσε σε έναν μακάριο ύπνο που έμελλε να μην έχει ξυπνημό. Το τρυφερό χεράκι της αποφασισμένης Ιουδίθ, κρατώντας σφιχτά το ίδιο το κοφτερό σπαθί του,  έπεσε, δύο φορές, με δύναμη στον τράχηλο του κοιμισμένου στρατηγού! Το κεφάλι κύλησε στο πάτωμα της σκηνής, χαμογελώντας ακόμα ευτυχισμένα! Ο Ολοφέρνης, ούτε που μπορούσε να φανταστεί, πόσο ευτυχισμένος μπορεί να πεθάνει κανείς, περιστοιχισμένος από εκατοντάδες χιλιάδες δικούς του πάνοπλους ανθρώπους, όταν ασυλλόγιστα για να ξεδιψάσει το πάθος του, αγκαλιάζει τα υπέροχα δώρα των εχθρών του!                                                     

Η Ιουδίθ κάθισε μέσα στη σκηνή περιμένοντας. Είχε ατσαλώσει απ’ το πείσμα. Η ώρα έφτασε, κατά πως είχε συνηθίσει τους φρουρούς, πριν από το χάραμα, την πιο κατάλληλη ώρα της δολιοφθοράς, σηκώθηκε. Έξω από τη σκηνή, στον απόγειο της θεατρικότητάς της, με ευάλωτη και νωχελική τσαχπινιά, βεβαίωσε τους φρουρούς ότι ο στρατηγός κοιμάται βαριά κι ευτυχισμένα, κι αλίμονο σ’ αυτόν που θα ταράξει έναν τέτοιο μακάριο ύπνο! Ύστερα, μαζί με την δούλα της, που κατ’ εντολή της περίμενε υπομονετικά έξω κάπου στον προθάλαμο της σκηνής, ξεκίνησε έχοντας στο ταγάρι της το κεφάλι του στρατηγού!

[ «Έπειτα (η Ιουδίθ) εκτύπησε τον τράχηλο του Ολοφέρνη δύο φορές με όλην την δύναμή της και απέκοψε απ’ αυτόν την κεφαλήν του... και παρέδωκεν εις την δούλην αυτής την κεφαλήν του Ολοφέρνη. Εκείνη έβαλεν την κεφαλήν εις τον σάκον....και εξήλθον και οι δύο μαζί, κατά την συνήθειάν των δια την προσευχήν. Επέρασαν δια μέσου του στρατοπέδου, έκαμαν τον κύκλον της φάραγγος και  ανέβησαν εις το όρος». Ιουδίθ ΙΓ΄8,10.]

Michelangelo Merisi da Caravaggio (1571-1610)

Η Ιουδίθ, αλώνισε κυριολεκτικά νυχτιάτικα το στρατόπεδο των Ασσυρρίων με το θάρρος του ανθρώπου που έχει για όλα μια δικαιολογία, και γνωρίζει πολύ καλά πόσα πράγματα εξαρτώνται απ’ αυτόν, δεν παράλειψε να επισκεφθεί για τελευταία φορά... την πηγή, απ’ όπου ξεδιψούσε ολόκληρο το στρατόπεδο των μισητών εχθρών της, και μετά νωχελικά βγήκε από αυτό! Ο Ολοφέρνης είχε διατάξει να αφήνουν ανενόχλητη την πεντάμορφη αυτή μάγισσα της νύχτας, να λούζεται ακίνδυνα και να προσεύχεται κάθε βράδυ στην πηγή του στρατοπέδου. Άλλωστε, τί θα μπορούσε να κάνει μια μόνη γυναίκα σε ένα ολόκληρο στρατόπεδο;! Έτσι, την τέταρτη αυτή νύχτα, μετά το τρικούβερτο γλέντι, κανένας δεν έλεγξε τις δύο γυναίκες, που ανενόχλητες πια επισκέπτονται για τελευταία φορά τους σημαντικούς χώρους του στρατοπέδου, αλλά και την πηγή! Μαζί με το κομμένο κεφάλι του εχθρού, μεταφέρουν και τα καλοτυλιγμένα δοχεία με το άγνωστο περιεχόμενό τους! Ιουδίθ... ο δόλος αυτοπροσώπως!

Γιατί λοιπόν η Ιουδίθ, μπαίνει σε τέτοιο περιττό κίνδυνο με το κεφάλι του στρατηγού στο ταγάρι της, να τριγυρνάει μέσ’ το στρατόπεδο χωρίς να παραλείψει ούτε την τελευταία αυτή φορά την επίσκεψη στην πηγή; Τα περί νυχτερινών λατρευτικών συνηθειών ήταν εντελώς ψέμα. Τέτοια συνήθεια ουδέποτε ορίστηκε από οποιεσδήποτε ιουδαϊκές εντολές. Ήταν λοιπόν ένα ευφυές εφεύρημα, που όμως εξυπηρετούσε τέλεια, την δυνατότητα ελεύθερης νυχτερινής διέλευσης του στρατοπέδου!

Αν λοιπόν, (όπως διατείνονται οι εξουσιοδοτημένοι ερμηνευτές των γραφών), αποκλειστικός στόχος της ήταν μόνο ο φόνος του Ολοφέρνη, αυτός είχε εντελώς εκπληρωθεί. Λοιπόν... την τελευταία αυτή νύχτα, δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος να διακινδυνεύει με παραπανίσιες ψευτοπροσευχές και νυχτερινές ιερατικές προσποιήσεις. Κανέναν λόγο δεν είχε, την τελευταία αυτή νύχτα, να επισκεφθεί και την πηγή! Ακριβώς όμως αυτή η τελευταία επίσκεψη στην πηγή, είναι που δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία, για το ποιός ήταν αληθινά ο πρωταρχικός στόχος, της θαρραλέας κατά τα άλλα Ιουδίθ.

Κοντά στην πηγή και κατά μήκος του στρατοπέδου, που ανενόχλητη διέσχισε η Ιουδίθ, υπήρχαν προφανώς σε πρόχειρες εγκαταστάσεις, συγκεντρωμένα τα απαραίτητα αποθέματα νερού, που εξυπηρετούσαν τις βασικές ανάγκες δεκάδων χιλιάδων στρατοπεδευμένων στρατιωτών. Αυτά, δέχθηκαν το περιεχόμενο των αγγείων, που με τόσο προσοχή είχε περιτυλίξει και με πολύ φροντίδα έφερε μαζί της, για να γίνουν τα απαραίτητα εργαλεία του σωτήριου νυχτερινού ["αγιασμού των υδάτων"! «Ο εξηπλωμένος βραχίων του Κυρίου»], δηλαδή, το μακρύ απλωμένο χέρι του Κυρίου, βρήκε στο πρόσωπο της Ιουδίθ, τον πλέον κατάλληλο, ευφυέστατο, θαρραλέο, πεντάμορφο και χαμογελαστό "άγγελο εκδίκησης"!

Όταν η ηρωίδα επιστρέφει στο πολιορκημένο κάστρο, ενθουσιασμένη τραγουδάει: [«Ζη Κύριος διότι δια του προσώπου μου εξαπάτησε τον Ολοφέρνη». Ιουδίθ ΙΓ΄16].

Και οι ιερείς αναγνωρίζοντας ότι ο "Κύριος" κάπου-κάπου χρειάζεται παρόμοια βοήθεια, απαντούν: [«η δύναμις του Κυρίου εξεδηλώθη δια της χειρός σου». Ιουδίθ ΙΓ΄19].

Η επόμενη μέρα… είναι η μέρα της νίκης και η ημέρα της επέμβασης του "Κυρίου", αλλά η αφήγηση είναι εξαιρετικά φειδωλή, μας αποκαλύπτει λίγα από τον χαμό που επακολούθησε. Τη σύγχυση που επικράτησε στο στρατόπεδο, αρχικά την αποδίδει μόνο στην απώλεια του στρατηγού Ολοφέρνη. Περισσότερο όμως ξεκάθαρα είναι τα λόγια της ίδιας της Ιουδίθ, καθώς υμνεί το θεό του Ισραήλ λέγοντας: [«Τότε έβγαλαν αλαλαγμούς χαράς οι αδελφοί μου. Εκείνοι δε (οι Ασσύριοι) ασθένησαν, κατελήφθησαν από φόβο και κατεπτοήθησαν... ετράπησαν εις φυγήν. Μικρά παιδιά ετρύπησαν αυτούς με τας λόγχας των (μικρά παιδιά μπορούσαν να τρυπήσουν εκλεκτούς σκληροτράχηλους πολεμιστές με τις δικές τους λόγχες!) και σαν δούλους αυτοπαραδιδόμενους τους εφόνευσαν. (Όπως ο δούλος δηλαδή, που δεν αντιστέκεται στην κακοποίησή του!)  Εξολοθρεύθησαν από τον στρατό του Κυρίου... (εδώ υπαινίσσεται εξολοθρευτές "αγγέλους"). Αλίμονο στα έθνη που επαναστατούν εναντίον του ισραηλιτικού μου γένους... ο Κύριος θα στείλει πυρ και σκώληκας[8] να καταφάγουν τας σάρκας αυτών»!!! Ιουδίθ ΙΣΤ΄11,12,17]. 

Οι λέξεις είναι προσεκτικά διαλεγμένες, για να δείχνουν στους μυημένους την αληθινή εικόνα της νίκης. Μικρά παιδιά κατέβηκαν λοιπόν και εφόνευαν το υπόλοιπο της ατέλειωτης στρατιάς, όσους δηλαδή ανήμπορους (ασθενούντες) που δεν κατάφεραν να ακολουθήσουν την άτακτη φυγή των δικών τους. Τα λάφυρα της αποδεκατισμένης στρατιάς ήταν ατέλειωτα: [«Όλος ο λαός λεηλατούσε το στρατόπεδο των Ασσυρίων, επί τριάκοντα συνεχείς ημέρας και έδωκαν τη Ιουδίθ την σκηνή του Ολοφέρνη και τας κλίνας (που τόσο... τις τίμησε) και πάντα τα σκεύη αυτού». Ιουδίθ ΙΕ΄11].

Αν σκεφτούμε λοιπόν για λίγο, τα πραγματικά δεδομένα αυτής της αφήγησης, θα δούμε ότι η αφήγηση που θέλει τους Εβραίους να καταδιώκουν τους εχθρούς τους, σε μια ένδοξη έξοδο πολιορκημένων, δεν μπορεί να σταθεί. Παρά την ξαφνική απώλεια του αρχηγού Ολοφέρνη, μια χούφτα άνθρωποι, δεν μπορούν να καταδιώξουν μια στρατιά από 182.000 επαγγελματίες στρατιώτες, με εκλεκτό ιππικό και άρματα μάχης. Στις περιπτώσεις αυτές. υπάρχουν εκείνοι που αναπληρώνουν την ξαφνική απουσία του αρχηγού, που άλλωστε δεν είναι παρά μια συνηθισμένη διαδικασία, μια και η ξαφνική απώλεια του αρχηγού στην μάχη, δεν ήταν καθόλου ασυνήθιστη την εποχή εκείνη. Αλλά ακόμα κι αν είναι έτσι. Στην χειρότερη αυτή περίπτωση, θα περιμέναμε να δούμε μια συντεταγμένη αποχώρηση της πανίσχυρης αυτής στρατιάς, που με ντροπιασμένο τρόπο έχασε τον αρχηγό της. "Κάτι" λοιπόν περισσότερο απ’ την ξαφνική απώλεια του αρχηγού, πρέπει να συντρέχει για να υποστούν πανωλεθρία όλοι αυτοί οι αναρίθμητοι εχθροί, ώστε ακόμα και παιδάκια να τους τρυπούν θανάσιμα και σαν δούλοι να δέχονται μοιρολατρικά τον θάνατο.

Να λοιπόν, που παρά τους ευφυείς εχθρικούς αποκλεισμούς των υδάτων, ο δόλος και πάλι νίκησε! Ο μακροχέρης Κύριος, έδωκεν πνεύμα σοφίας και συνέσεως σε μια δούλη του, που με όλων των ειδών τα τσαλίμια αναμόχλευσε τις αλόγιστες επιθυμίες του εχθρού σε βαθμό που εκείνος να αποξεχαστεί και να αφεθεί απροστάτευτος στα χέρια της δολερής λαγνείας της. Η Ιουδίθ πήρε το κεφάλι του Ολοφέρνη, γονάτισε και κατασύντριψε μια ολόκληρη στρατιά εμπειροπόλεμων ανδρών, εξοπλισμένη μόνο με θέλγητρα, δόλια γλώσσα και μικρά χαριτωμένα βαζάκια... γεμάτα ατιμωτικό θάνατο!

Καρατομίσεις και ιεροί πολλαπλασιασμοί.

Αν ο Χρυσόστομος είχε δυο τρία κεφάλια σκεφτείτε πόσα θα είχε ο Βαπτιστής, που έχει καλύτερο ρόλο! και πως ίσως να μπερδεύτηκε ο δήμιος και να έκοψε άλλο από εκείνο που είχε διαλέξει η Σαλώμη! 
" Ένα για την Σαλώμη, ένα για τον Ηρώδη, ένα για τον Εφραίμ...."


Μια απολαυστική επιστολή την οποία  αντιγράφω από το blog  Ροΐδη Εμμονές.

Πόσα κεφάλια είχε ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος;

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,

Επιτρέψτε μου να προλογίσω το θέμα μου, για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος και η παράδοση της ιερής αγυρτίας. Τα πολυκάρανα και πολυπλόκαμα τέρατα της μυθολογίας ωχριούν μπροστά στους αγίους της Ορθοδοξίας. Ο Κυριάκος Σιμόπουλος  («Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα», τ.Α΄.) κατέγραψε 26 κάρες του αγ. Ιουλιανού, 10 του Ιωάννη του Βαπτιστή, 6 του Αγ.Αντρέα, 37 σώματα του αγ.Παγκρατίου, 6 κάρες του αγ.Ιγνατίου και αμέτρητα χέρια και πόδια του, παρ’όλο που το συναξάρι του λέει πως έγινε βορά των θηρίων. Ο ίδιος μέτρησε τα  λείψανα της αγ.Μαρίνας που σώζονται σε μονές, ανάμεσά τους και σε δέκα μοναστήρια και σκήτες του Αγ.Όρους. Ο αγ.Στέφανος δολοφονήθηκε δια λιθοβολισμού. Το υποτιθέμενο πτώμα του κατατεμαχίστηκε και μοιράστηκε σε κομματάκια στα ιερομάγαζα προς άγραν πελατείας. Τα εντόπισε ο παλιός κομμουνιστής πρόεδρος της «Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών»,  Γ.Καρανικόλας («Ρασοφόροι, συμφορά του Έθνους»-1^η εκδ.1976):

Στη  Νέα Σαφράμπολη Αττικής (τμήμα αριστερού ποδιού), στις Μονές Κασταμονίτου (δεξιό χέρι),  Μεγίστης Λαύρας (κεφάλι), Ξενοφώντος (τμήμα κεφαλιού), Παντοκράτορος (σαγόνι), Διονυσίου (άλλο σαγόνι), Ιβήρων, Ζωγράφου, Σταυρονικήτα, και στο ναό Ζωοδόχου Πηγής Μεσημβρίας (άλλο κομμάτι του κεφαλιού του).

Κύριε Ροΐδη,
Εν όψει της σχολικής γιορτής των Τριών Ιεραρχών, επιτρέψτε μου να ασχοληθώ με το μυστήριο των (τουλάχιστον) δυο (θαυματουργών) κεφαλιών του Ιωάννη Χρυσόστομου.  Δίνω τον λόγο στον πανεπιστημιακό (της Θεολογικής, να εξηγούμαστε) κ.Γιώργο Μεταλληνό. Στο βιβλίο του «Τουρκοκρατία» λέει: «Η Ευρώπη μετά το σχίσμα είχε μεν πρόοδο στα γράμματα και τις επιστήμες, ‘πνευματικά’ όμως (στη γνώση του Ακτίστου) είχε παρακμή και πτώση». Επικαλείται και τον Ευγένιο Βούλγαρη που επισημαίνει πως «η Ευρώπη δεν αναδεικνύει Άγιους, με άφθαρτα λείψανα μετά το σχίσμα». Έχει απόλυτο δίκιο. Τι είναι ένας Νεύτωνας, ένας Αϊνστάϊν, ένας Μαρξ, μπροστά στο βρικόλακα αρχαιοκάπηλο και ιερόσυλο πορνοκαλόγερο Βησσαρίωνα της Φθιώτιδας και μπροστά στα στήθη της αγίας Αθανασίας του Αιγάλεω όπου η ανορθόγραφη Παναγία αφήνει τα μηνύματά της με τις ευλογίες του μητροπολίτη Λαμίας;

Πως να τολμήσει ο Πάπας να λανσάρει στην Ευρώπη πτώματα; Στέρεψε η παραγωγή και μάλιστα πετάει σαβούρα δωρίζοντάς τα στην τριτοκοσμική νεκρολάγνα Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως έκανε (27.11.2004) με κομματάκια από τους υποτιθέμενoυς σκελετούς των δυο από τους Τρεις Ιεράρχες, του Χρυσόστομου και του Γρηγορίου Θεολόγου, που τα έστειλε πεσκέσι στον πατριάρχη. Να σημειωθεί πως ο Χρυσόστομος θάφτηκε στην Κομάνα το 407 και ξεθάφτηκε 30 χρόνια μετά από μια νεκρόφιλη αυτοκράτειρα, που μετέφερε το κουφάρι του στην Κωνσταντινούπολη. Οι Σταυροφόροι το απήγαγαν το 1204 και το σκόρπισαν πουλώντας το στους τέσσερεις ανέμους. Το κρανίο του όμως φέρεται πως είχε αποκοπεί νωρίτερα και μεταφερθεί μυστηριωδώς στο Βατοπέδι. Μάλιστα το αριστερό αυτί του παραμένει τάχα άφθαρτο γιατί λέει από αυτό το αυτί ο μαθητής του Χρυσοστόμου ο Πρόκλος, έβλεπε τον Απόστολο Παύλο να υπαγορεύει την ερμηνεία των Γραφών στον Χρυσόστομο (!!!). Αξιοπερίεργο είναι πως αν και υποτίθεται πως βρισκόταν ήδη στο Βατοπέδι, γι’αυτό και γλύτωσε από τους Σταυροφόρους,  φέρεται πως χαρίστηκε ξανά στο Βατοπέδι έναν αιώνα μετά από τον αισχρό αυτοκράτορα Ιωάννη Στ΄ Κατακουζηνό. Αυτός πριν να καλογερέψει,  δε δίστασε να συμμαχήσει με τους Οθωμανούς, στην πολιορκία (1353) της Ανδριανούπολης ενάντια στο συμβασιλιά του Ιωάννη Ε’ Παλαιολόγο. Οι τουρκικές ορδές επιδόθηκαν τότε με την ανοχή του σε σφαγές  και λεηλασίες.

Όταν ο Ρώσος τσάρος   Μιχαήλ ο Α΄ ζήτησε περί τα 1614 το μαγικό κρανίο (κατ’άλλους ο γιός του Αλέξιος το 1655), οι σαμάνοι κοκαλέμποροι του Βατοπεδίου του έστειλαν τη νεκροκεφαλή αντί για 2000 ρούβλια, αλλά σήμερα οι Αγιορείτες φακίρηδες δηλώνουν πως η Μονή ήταν ανέκαθεν άντρο απατεώνων και ξεγέλασε τον τσάρο για να του αποσπάσει λεφτά  στέλνοντάς του κάλπικο κρανίο, γιατί ήθελε να συνεχίσει η ίδια την εμπορική εκμετάλλευση του φετίχ. Η ρωσική Εκκλησία όμως ισχυρίζεται ότι ο ευσεβής τσάρος Αλέξιος Μιχαήλοβιτς είχε το αυθεντικό κρανίο και ξεγέλασε το 1656 Βατοπέδι και δεν του επέστρεψε το καύκαλο όπως είχε υποσχεθεί.

Αυτές οι ιερές αλητείες είναι ευλογημένες από την Εκκλησία και δεν πρέπει να μας εκπλήσσουν. Οι Βατοπεδινοί δεν το έβαλαν κάτω και το 1693, παρακάλεσαν τον Μεγάλο Πέτρο να τους επιστρέψει το κρανίο, ο τσάρος αρνήθηκε αλλά όρισε να πληρώνονται στους μαύρους μάγους του μοναστηριού 500 ρούβλια ανά 4ετία, γεγονός που συνεχίστηκε όπως προκύπτει από τα ρωσικά κρατικά αρχεία μέχρι το 1735.  Η νεκροκεφαλή τοποθετήθηκε το 1920 από τους Μπολσεβίκους στο μουσείο των ασημένιων παλαιοτήτων (λόγω της θήκης της), για να επιστρέψει με την πτώση του καθεστώτος στη Εκκλησία. Στο μεταξύ άλλα δυο κεφάλια του Χρυσόστομου φέρεται ότι βρίσκονται στη Βασιλική της Σάντα Μαρία (Φλωρεντία) και στο παρεκκλήσι Dal Pozzo (Πίζα).

Έτσι σήμερα τόσο οι τυμβωρύχοι του πατριαρχείου της Ιστανμπούλ όσο και της Μόσχας εμπορεύονται δυο διαφορετικά άγνωστης πατρότητας κρανία, και η Μόσχα  στέλνει το δικό της από το Ναό του Σωτήρα στη Μόσχα για τουρνέ στις ΗΠΑ (2/2010), ενώ το Βατοπέδι μη θέλοντας να αναμοχλεύσει αντιδικίες με τους ευσεβείς Ρώσους μαφιόζους και να προκαλέσει αδιάκριτα ερωτηματικά και  ιστορικές αναμοχλεύσεις, αρκείται στο διεθνή χώρο στο σουξέ της Βρακοζώνης και οργανώνει περιοδείες με το κεφάλι του Χρυσόστομου μόνο τοπικά στον ελληνικό χώρο, παραχωρώντας ευχαρίστως τη δυτική αγορά στους Ρώσους φίλους του, με τους οποίους περιέργως δεν βρίσκεται σε αντιδικία για τη γνησιότητα του φετίχ, αλλά κάνουν και οι δυό τους την πάπια. Είναι φανερό πως οι δυο ιερές Μαφίες, έχουν οριοθετήσει το χώρο που κινείται η κάθε μία. Μάλιστα στο ιερό τουρ στη Λέσβο (12/2007), το κρανίο που μανατζάρει ο Εφραίμ, το συνόδευσε και ο αντεισαγγελέας του Αρ.Πάγου κ.Ελ.Βορτσέλας, ενώ βρισκοταν σε ξέλιξη έρευνα που είχε ο ίδιος παραγγείλει για παραχώρηση εκτάσεων του Δημοσίου στη Μονή Βατοπεδίου. (Στρ.Μπαλάσκας-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 17/09/2008).  Η Θεία Χάρις φωτίζει συχνά πολλούς Εισαγγελείς όταν αναλαμβάνουν υποθέσεις του Βατοπεδίου. Υπενθυμίζω τον κ.Π.Ματζούνη, ο οποίος αρνήθηκε να ανοίξει στην «Εξεταστική» της Βουλής σχετικούς τραπεζικούς λογαριασμούς (Ελευθεροτυπία-23/2/2010)  και διαφώνησε με την ανακρίτρια κα Ειρ.Καλού για την προφυλάκιση Εφραίμ.

Ως εκ θαύματος και οι δυο νεκροκεφαλές είναι αυθεντικές επειδή είναι θαυματουργές, με τη βατοπεδινή να έχει σπάσει ρεκόρ θαυμάτων κάτω από το φωτισμένο μάνατζμεντ του Εφραίμ (κελί 69 Κορυδαλλός). Δεν νομίζω πως τα δυο κεφάλια δημιουργούν πρόβλημα στην Εκκλησία που έχει για έμβλημά της χωρίς αιδώ, το αρπακτικό ρωμαϊκό δικέφαλο όρνεο. Άλλωστε ο Άγιος είχε και ένα κεφάλι λιγότερο από τον τρικέφαλο γίγαντα Γηρυόνη, ή όπως είδαμε πριν, το πολύ ένα παραπάνω.

Υποτιθέμενα κομματάκια του Χρυσόστομου βρίσκονται σκορπισμένα στις αγιορείτικες μονές  Μεγίστης Λαύρας, Φιλοθέου, Βατοπεδίου, Ιβήρων, Αγίου Διονυσίου και Δοχειαρίου, ενώ το Νοέμβρη του 2007 η νεκροκεφαλή του μεταφέρθηκε  με αεροσκάφος C 130 της Πολεμικής αεροπορίας μαζί με τον Εφραίμ, για να κάνει (αφορολόγητη) τουρνέ στην Κύπρο με τιμές αρχηγού κράτους, συνοδευόμενη από τον Υπ.Εθ.Αμύνης (ΝΔ) κ. Γ.Πλακιωτάκη (Υπήρχαν λεφτά).  Το κρανίο έσπασε ρεκόρ θαυμάτων στην Κύπρο όπου καταγράφηκαν τα ακόλουθα θαύματα, υπέρ αχάριστων δυστυχώς  που θέλησαν να μείνουν ανώνυμοι (σημ μπλογκ Βατοπεδίου [σεβόμενοι τήν επιθυμία τών παθόντων(sic)  τό θαύμα δέν δημοδιεύουμε τά ονόματά τους]:

α) «Θεραπεία γυναικός με κάταγμα στο δεξιό πόδι….».
β) «Θεραπεία δεκαεξάχρονου μαθητού από ημιπληγία….»
γ) «Εξαφάνιση μεγάλου όγκου στον αυχένα και θεραπεία ανθρώπου με νευρολογικά προβλήματα, προβλήματα σπονδύλου και δυσκινησία. Πρόκειται για ανδρόγυνο…».
δ) «Θεραπεία ανθρώπου με πρόβλημα δυσκινησίας της μέσης. Κατά ομολογία του ιδίου, σοβαρότατο πρόβλημα, το οποίο αντιμετώπιζε στη μέση του, κατά την προσκύνηση της κάρας και μετά από έντονο κραδασμό που ένιωσε όταν έσκυψε, για να προσκυνήσει, εξαφανίστηκε….».
ε) «Θεραπεία ετοιμοθάνατου παιδιού στη Σρι Λάνκα. Πρώην βουδίστρια, η οποία ασπάσθηκε την Ορθοδοξία στην Κύπρο και βαπτίσθηκε πρόσφατα, με θερμή πίστη προσευχήθηκε στην κάρα του Αγίου όταν την προσκυνούσε, παρακαλώντας τον για το ετοιμοθάνατο ανεψάκι της στη Σρι Λάνκα. Μετά απ’ αυτό δέκτηκε ένα τηλεφώνημα από την πατρίδα της, με το οποίο της γνωστοποιούσαν ότι δεν υπήρχεν πλέον λόγος να ανησυχεί, διότι το παιδί ξεπέρασε τον κίνδυνο…..».

Κύριε Ροΐδη,

Αναρωτιέμαι, μόνο οι τσιγγάνες διώκονται για μαγγανεία σε αυτή τη χώρα; Οι δυο συνεργαζόμενες ιερές  συμμορίες, στο Βατοπέδι και στη Μόσχα, λανσάρουν δυο διαφορετικές νεκροκεφαλές του ίδιου ανθρώπου και δεν ιδρώνει κανένα αυτί. Τόση παχυδερμία;